De watertoren van Middelkerke vormt vandaag een iconisch landmark langsheen de kustlijn. De toren ligt als centraal herkenningspunt en als enige hoge bouwwerk in een beschermd duingebied dat zich parallel aan de kustlijn uitstrekt. Ter hoogte van de watertoren is de aaneengesloten hoogbouw langsheen de zeedijk onderbroken waardoor de overgang van duinstrook naar strand en vervolgens de zee zichtbaar wordt. De letterlijke basis voor het ontwerp is de bestaande voet van de watertoren, die tot op 6 meter hoogte wordt afgebroken. Rondom de voet van de voormalige watertoren wordt de grond opgehoogd zodat een hoge kunstmatig duin ontstaat, die qua morfologie, bodem en beplanting aansluit bij de omliggende duinen. Op deze manier ontstaat een duinplateau dat op een natuurlijk ogende manier het hoogste punt in het duinenlandschap vormt en licht uitsteekt boven de omliggende duinen. Het bouwwerk op dit duinplateau krijgt de uitstraling van een klassiek paviljoen dat uitkijkt over de duinen en de zee. Dit duinplateau vormt een eerste uitkijkpunt op de omgeving op een hoogte van 6 meter. Het paviljoen zelf is 9,5 meter hoog en voorzien van een dakterras dat boven de directe omgeving uitsteekt zonder de relatie met het omliggende duinenlandschap te verliezen. Het wandelpad naar het duinplateau is vormgegeven als een licht hellend wandelpad dat als een glooiend pad de duin opklimt en op maaiveldniveau aansluit op het bestaande wandelpad in de duinen. Hierdoor vormt de wandeling naar het uitzichtplateau een interessante landschappelijke beleving doorheen de duinen. Het paviljoen wordt uitgevoerd in gemetselde baksteen. Door het gebruik van bakstenen krijgt het gebouw een fijne textuur en is het mogelijk subtiele details aan te brengen, waardoor het paviljoen goed aansluit bij het fijnkorrelige karakter van de omringende duinvegetatie. Daarnaast onderscheidt het paviljoen zich op deze manier van de veelal betonnen hoogbouw langs de boulevard, wat de identiteit van het uitzichtpunt versterkt. Het paviljoen vormt meer dan uitsluitend een uitkijktoren, maar eveneens een overdekt publiek plein dat een volwaardig verblijfskarakter heeft. Het enigszins ruwe karakter van de baksteen vermaakt het paviljoen tot een monolithisch herkenningspunt, dat refereert aan de voorgaande kenmerkende watertoren.